Polski
logotype

PŁYTY DOSTĘPNE NA WWW.FOLK24.PL

image1 image2 image3

Znane i zapomniane kompozytorki polskie (1816-1939)

 

 

http://www.youtube.com/watch?v=F20vkIkeENk

Znane i zapomniane kompozytorki polskie (1816-1939). Od Marii Szymanowskiej do GraĹźyny Bacewicz.

 

 Dziś mało kogo dziwią kobiety komponujące, grające na wszelkich instrumentach, występujące na scenach, podróżujące po całym świecie, dyrygujące orkiestrami symfonicznymi... Nam, współczesnym artystkom wydaje się, że określenie, czy coś nam się podoba, czy nie ‒ zależy głównie od narządów zmysłów. Rzadko kiedy myślimy o tym, w jaki sposób o odbiorze i interpretacji bodźców zmysłowych decydują np. przekonania, panujące konwenanse, stereotypy.  Jeszcze kilkadziesiąt lat wstecz czynnikami, które znacząco wpływały na postrzeganie muzyki, były role płciowe, a raczej stereotypy na ich temat, jakimi przez długi czas kierowali się słuchacze, muzycy i krytycy muzyki. Przez wieki przedstawicielki płci pięknej były podziwiane głównie jako wykonawczynie i interpretatorki dzieł.  Jednak przekonanie, że kobiety mogą łączyć te zdolności z talentem kompozytorskim jeszcze do XX wieku pojawiało się sporadycznie i to prawie wyłącznie na kanwie salonowego muzykowania, pozbawionego głębszej, artystycznej treści.  Cóż z tego, że ssiostra Mozarta była wielce utalentowaną kompozytorką i wiolonczelistką, a sam Mozart brał ją za wzór? Była kobietą, a system społeczny tamtych czasów uniemożliwił powstanie wielu wybitnych dzieł ‒ przez wyeliminowanie kompozytorek.  Dla Clary Schumann komponowanie było istnym heroizmem. W małżeństwie z Robertem urodziła kilkoro dzieci, jednocześnie zmagając się z depresją męża, który, jak wiadomo, ostatecznie popadł w obłęd. Żeby utrzymać rodzinę, wróciła do kariery pianistycznej, jako że była wybitną pianistką. Okresem, który najlepiej ilustruje przejście od postrzegania kobiet-muzyków i kompozytorów jako mało zdolnych amatorek, do akceptowania i doceniania ich na arenie publicznej ‒ jest XIX i XX wiek. Pomimo przeszkód, jakie napotykały kobiety pragnące wyłamać się ze stereotypu „salonowej damy”, na scenie historii pojawiło się kilka, jak np. Adolpha Le Beau oraz Ethel Smyth. Z polskich nazwisk nie można zaś pominąć:

 • Marii Szymanowskiej (1789-1831) ‒ teściowej Adama Mickiewicza, której twórczość jest przez historyków uważana za wstępną formę stylistyki chopinowskiej, z uwagi na obecność inspiracji muzyką ludową. Choć uchodziła za piękność, to głównie swą sztuką podbiła Niemcy, Anglię, Włochy i wreszcie Rosję, gdzie została Pierwszą Fortepianistką Najjaśniejszej Cesarzowej. W jej twórczości znalazło się ponad sto nieopusowanych kompozycji. Ciekawym epizodem jej kariery była przyjaźń z Goethem.

 • Tekli Badarzewskiej (1834-1861) ‒ autorki szlagieru drukowanego w milionach egzemplarzy. Modlitwa dziewicy Tekli Badarzewskiej-Baranowskiej to dzieło, które wędruje po świecie od prawie 150 lat. Potrafi go zanucić każde japońskie dziecko. Jest to najlepiej sprzedający się utwór fortepianowy wszechczasów.

 • Natalii Janothy (1856-1932) ‒ uczennicy Clary Schumann, zapalonej taterniczki, która w 1883, jako pierwsza kobieta, zdobyła szczyt Gerlach. W 1885 uzyskała tytuł pianistki dworu pruskiego, a w 1914 została nadworną pianistką królowej Wiktorii. Włożyła wiele energii w propagowanie pamiątek po Chopinie oraz wydawanie jego muzyki.

 • Heleny Krzyżanowskiej (1867-1937) ‒ kompozytorki pochodzącej z rodziny matki Chopina, zapalonej propagatorki muzyki polskiej na świecie, autorki 41 opusowanych dzieł.

 • Ireny R. Wieniawskiej ‒ pseud. Poldowski  ‒ najmłodszej córki Henryka Wieniawskiego, tworzącej w stylu Debussy’ego.

 • Wandy Landowskiej (1879-1959) ‒ której największą misją (poza komponowaniem)  okazało się przywrócenie do życia zapomnianego przez lata instrumentu ‒ klawesynu.

 • Grażyny Bacewicz (1909-1969) ‒ pierwszej kompozytorki polskiej, która doczekała się regularnych wykonań swych utworów na koncertach symfonicznych na całym świecie.

 To dzięki działalności tych i wielu innych artystek, postrzeganie muzyki wykonywanej przez kobiety uległo całkowitej zmianie – z domowych salonów, rozbrzmiewających prostymi melodiami, panie wkroczyły do sal koncertowych, do znacznie bardziej docenianej sfery profesjonalnego wykonywania muzyki.

 Polecam gorąco temat i zapraszam  na koncerty, na których będzie można posłuchać muzyki kompozytorek polskich ‒ w większości zapomnianej, ale już odnalezionej i przywróconej do życia.

Suita jedwabnego szlaku.

https://www.youtube.com/user/mariapom1/videos?sort=dd&view=46&tag_id=UCKVHYpDLdUOfNDi-Ulrbvgw.3.silk&shelf_index=8

 http://www.pomianowska.art.pl/joomla/index.php?option=com_content&view=category&layout=blog&id=35&Itemid=57&lang=pl&limitstart=5

Dzisiaj mówimy o globalizmie jakby to był wynalazek naszych czasów, podczas gdy już tysiąc lat temu sieć handlowa łącząca Japonię z Wenecją miała zasięg imponujący.Tysiąc lat temu Jedwabnym Szlakiem wędrowali twórcy, odbiorcy i przekaziciele pierwszej kultury globalnej. Wśród nich nie zabrakło muzyków podróżujących z instrumentami i zapiskami na temat tradycji muzycznej różnych regionów Azji. Drogami Jedwabnego Szlaku przybyła do Europy praktyczna wiedza na temat egzotycznych skal, rytmów, melodii czy tańców. Program Suity to podsumowanie 20-letnich doświadczeń europejskiego muzyka przemierzającego kontynent Azji. Jest to próba zrozumienia innego od europejskiego sposobu pojmowania piękna w muzyce, innego jej rytmu, barwy i znaczenia. Prawie każdy utwór bazuje na oryginalnym temacie melodycznym pochodzącym z Indii, Chin, Japonii, Arabii, Tracji czy Polski. Użycie charakterystycznych dla danej kultury instrumentów muzycznych wzmacnia wiarygodność kompozycji. Jednocześnie przez muzykę przewijają się instrumenty europejskie dając dowód doskonałego  współgrania ze sobą różnych barw dźwięku należących do odległych od siebie kultur. Program to też zapis historii rekonstrukcji zaginionych staropolskich instrumentów smyczkowych ( suki biłgorajskiej i fideli płockiej). Ich ożywienie stało się możliwe dzięki doświadczeniom związanym z poznaniem zapomnianych w Polsce  a stale żywych w Azji technik gry na instrumentach smyczkowych. Jest to zatem fascynujące spotkanie Wschodu i Zachodu. Jest podróżą nie tylko w przestrzeni ale też w czasie. Aby powiedzieć –ja jestem-musimy mieć punkt odniesienia. Tym punktem dla mnie  stały się kultury muzyczne Azji, bym mogła powiedzieć-Ty jesteś- i odnaleźć na nowo własna tożsamość. Widząc nieusuwalną inność odnaleźć wspólne elementy łączące odległe od siebie tradycje.

Muzyka arabska i perska

 

http://www.pomianowska.art.pl/joomla/index.php?option=com_content&view=category&layout=blog&id=35&Itemid=57&lang=pl&limitstart=5

http://www.youtube.com/watch?v=5ApcTXcl72Y&feature=related

Zespół Makam to grupa muzyków polskich oraz irański instrumentalista mieszkającego na stałe w Polsce. Artyści specjalizuja sie w muzyce krajów arabskich , Iranu i  Północnej Afryki. Grają na instrumentach arabskich i perskich. Poniewaz poszukują wspólnych elementów miedzy tradycja muzyczną  krajów arabskich a muzyka polską tworzą równiez międzykulturowe projekty doskonale wpisujące się w tak popularny obecnie nurt Worl Music.

 

Muzyka indyjska

https://www.youtube.com/watch?v=tAHbwGcjv9w

 Muzyka Indii jest w swej istocie melodyczna. Muzyka ludowa, plemienna, hymny religijne i tzw. Muzyka klasyczna (artystyczna)—wszystkie oparte są na melodii. Poprzez wieki ukształtowała się koncepcja Ragi—podstawowej mówiąc w uproszczeniu –formy muzycznej Indii. Aby zrozumieć czym jest Raga, najlepiej odwołac sie do analogii między muzyką a mową. Nie jest to zbyt daleko idące porównanie, ponieważ zarówno mowa jak i muzyka są sposobami komunikowania. Oczywiście treści komunikowane przez mowę nie mogą lub nie muszą być takie same, jak te wyrażone przez muzykę. Ale jest pewne ,że muzyka komunikuje coś—nawet jesli jest to „nastrój”. Raga-dorobek  wieków rozwoju muzyki indyjskiej, konstrukcja formalna, określająca od ponad tysiąca lat zasady tworzenia i improwizowania muzyki. Uznana jest za strukturę ,która kształtowała i kształtuje do dziś wyobraźnię wykonawców klasycznej muzyki indyjskiej. Termin „raga” nie ma odpowiednika w zachodniej teorii muzyki. Można ją nazwać podstawową formą muzyczną na której buduje się zdecydowaną większość utworów w muzyce indyjskiej. Program prezentuje zarówno klasyczne Ragi Indii jak i utwory inspirowane muzyką Subkontynentu.